Categorie: Coaching

5 verdiepingsvragen over de power van support.

RechargeWEB

Het opladen van een lege accu. Wat een mooie metafoor voor het vragen en ontvangen van support én ook om het op jouw beurt weer te kunnen geven aan een ander.

We denken zo vaak dat we het allemaal alleen moeten doen. Dat het onze eigen schuld is als we een probleem hebben of ergens mee worstelen. En dat we het daarom ook zelf moeten oplossen. We willen een ander niet lastigvallen.

Maar opladen doe je niet alleen. Opladen doe je in verbinding. Vragen, ontvangen en weer doorgeven.

Graag deel ik 5 verdiepingsvragen over de power van support met je. Als je wilt kun je hierover in je journal schrijven of tekenen:

  1. Weet je waar jij graag support bij zou willen?
  2. Kun jij support met gemak ontvangen? Of vind je het moeilijk?
  3. Is het een risico voor je om support te vragen?
  4. Wat houdt je tegen om support te vragen?
  5. Hoe voel jij je als ´je accu’ vol is en jij kunt geven aan een ander?

Ik wens je mooie nieuwe inzichten en wijsheid.

Deel gerust hieronder in een comment wat jouw inzichten zijn. Ik hoor heel graag van je!

Laurien Baart

Current news: you’re unstoppable!

Laurien Baart

Verloopt alles nog volgens plan? Fijn als dat zo is. Je hebt waarschijnlijk het gevoel dat je de wereld aankunt! Krachtig, energiek en happy is hoe jij je voelt en dat is genieten. Voor de reeks ‘sorry but not sorry’ maakte ik bovenstaande illustratie. Als je lekker in je vel zit en alles gaat goed voelt het alsof je met de stroming mee gaat. Dingen kosten je niet zoveel energie en je doet klusjes die je normaal misschien niet zo leuk vindt met alle gemak.

Met het vallen van de bladeren van de bomen besef ik me dat dit beeld ook een heel ander gevoel kan oproepen. Namelijk dat je overspoeld wordt door donkere gevoelens en dat je er gewoon geen grip meer op hebt. Als jij je op dit moment zo voelt, weet dan dat je niet alleen bent en dat er altijd iemand is die naar jou wil luisteren.

Onze gevoelens komen en gaan net als golven. Ik vind de zee altijd zo’n prachtige metafoor voor het leven. Als jij in de zee zwemt, in de golven duikt of misschien wel gaat surfen denk ik niet dat je tegen een golf zegt: “je bent te hoog!” of “Je bent te laag”  We geven ons over aan het moment. We weten dat de golf een hoogtepunt heeft en daarna weer afzwakt en zo is het ook met onze emoties.

Lukt het jouw om eens zonder oordeel, mening of advies naar jezelf of iemand anders te luisteren? 

Liefs, Lau

Don’t drown

Lau

Bij surfen hoort eigenwijs(heid) zijn. Surfers gaan ondanks waarschuwingen toch de ruige zee in. En soms verrast het water ineens. Ze overspoelt je met haar enorme kracht. Jezelf volledig overgeven aan de stroom is dan het enige dat je kunt doen. Vol vertrouwen dat je weer boven komt. Sterker natuurlijk.

Het gevoel dat je overspoeld wordt, door emoties in plaats van water, kan je ook in het leven (als moeder) ervaren. De gedachten ‘ik trek het niet, ik kan het niet en houdt dit dan nooit op´ zijn eigenlijk net als golven. Jezelf ertegen verzetten werkt averechts.

Wat als jij (ineens) overspoeld wordt door de golven van jouw leven? Hoe kun jij jezelf redden?

Laurien Baart

No more excuses

Surf illustration

¨Ik ben te oud om te leren surfen.¨ was jarenlang mijn excuus om niet te (leren) surfen. Ik weet ondertussen dat mijn eigen beperkende overtuigingen de ergste saboteurs zijn. Ze laten mij namelijk denken dat ik niet kan leven zoals ik dat wil.

Door ze op te schrijven of er een tekening van te maken besef ik dat ze niet waar zijn.

Ben jij bewust van je eigen beperkende overtuigingen? 

Laurien Baart

De strijd met het wetsuit

There's no struggle like a wetsuit struggle

Heb je ooit geprobeerd om een wetsuit aan te doen? Ja? You’ve been there… Nee? Stel je voor: het is alsof je een véél te strak, stroperig pak aandoet. Je stroopt het pak vanaf je voeten beetje bij beetje omhoog. Je krijgt het heel warm en gaat instant zweten.  ¨Hoe dan?¨ denk je… Je wiebelt de rest van je lijf er stukje bij beetje in en wringt uiteindelijk je hoofd door de hals van het pak.

Het voelt heel ongemakkelijk en je moet een beetje rekken en strekken zodat het wetsuit zich naar jouw lichaam vormt. Als je ‘m eenmaal aan hebt en je gaat de zee in voel je je als een vis in het water. Het pak zit als een tweede huid.

Ik vind het aantrekken van een wetsuit een mooie metafoor voor het leren van iets nieuws. Iets veranderen of jezelf iets nieuws aanleren is niet gemakkelijk. Net als het aantrekken van een wetsuit duurt het even. Poco a poco. Beetje bij beetje. Het kost echt tijd om nieuwe gewoontes eigen te maken. Zo voelt het vaak eerst heel ongemakkelijk maar als je eenmaal hebt doorgezet voel je je goed.

Breng jij gemakkelijk nieuwe gewoontes in je leven? Zet je door als het lastiger is dan verwacht?

Laurien Baart

On your epic way

Coole Camper Laurien Baart

 

Vlak voordat we vorig jaar onverwachts terug naar Nederland verhuisden kochten we in Spanje onze eigen cosy camper. Een mini kampeerbusje voor surf trips was het idee. Die droom moesten we letterlijk parkeren want we konden ‘m helaas niet meenemen vanwege alle regeltjes.

Er gaat geen dag voorbij of ik mijmer wel eventjes over de vrijheid van het hebben van je eigen huisje op wielen. Deze week leefden we dan eindelijk die droom omdat we een camper mochten lenen. Hoe gaaf is dat?! Dat je vriendin zegt: ¨Ik wil graag dat ‘ie gebruikt wordt en dat jullie plezier hebben.¨  Je eigen geluk delen. Dat is episch als je het mij vraagt. Natuurlijk maakte ik er een tekening van in m’n journal.

We parkeerden ‘ons huisje’ deze week langs het water en in de tuin van vrienden en familie. Epic it was. Het is namelijk net wat jíj Epic vindt. Maar do epic shit want ¨Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg.¨ – Albert Einstein.

Met iets nieuws beginnen is nooit gemakkelijk en soms lijken dromen zelfs onmogelijk. Maar als je zelf niets onderneemt in de richting van jouw droom blijft alles hetzelfde.  Ik denk dat dit simpele zinnetje een reminder is om je eigen epische dromen te gaan leven. Go and do it your epic way!

Liefs van een happy camper,

Laurien Baart

Richt je op jouw horizon

SUP yoga illustratie

Je blik op jouw horizon en je neus in de wind. Als je surft ben je in het hier en nu. Je kunt niet anders want je wilt jouw golf niet missen. Daarom vind ik surfen én tekenen net zoiets als mediteren.

Het volgen van een fantastische SUP yoga les door Mayke Reijnders inspireerde me voor deze illustratie. Een Stand-Up-Paddle board als drijvende yogamat is heel verrassend!

Je horizon verbreden en iets nieuws proberen is echt een groot cadeau aan jezelf. Je hebt moed nodig om uit je comfort zone te komen en de controle los te laten. Het maakt vervolgens echt niets uit wat de uitkomst is als je het maar dóét. Nieuwe ervaringen maken je altijd een rijker mens.

Ga op zoek naar jouw nieuwe horizon!

Laurien Baart

Zo vrij als…

Als ‘artista’ wordt je geleid door je verbeelding. Verbeelding maakt alles magisch mogelijk te manifesteren. Bovendien is het puur natuur,  we er allemaal mee geboren.

Kijk maar naar het spel van kleine kinderen. Zand, stenen, takjes, schelpjes, blaadjes. Het kan alles zijn. Als kleine kinderen opgaan in hun spel vergeten ze alles om zich heen en zijn honderd procent aanwezig in het moment. Net als een ‘surfista’. Als je gaat voor een golf dan ga je. Tijd bestaat niet. Alleen ‘nu’ is wat telt.

Ik vind dat echt prachtig. Ik associeer ‘jezelf vrij voelen’ meteen met creativiteit en avontuur. Erop uit gaan. Doen. Creëren. Moedig en onbevreesd. Kleine kinderen zijn onbevreesd en helemaal niet bang om fouten te maken. Ze beginnen gewoon opnieuw. Zien alles als één groot experiment.

¨Logic will get you from A to B. Imagination will take you everywhere¨ zei Albert Einstein. Een beetje ruimte maken voor creativiteit en avontuur in je dagelijks leven geeft mij echt plezier en ik voel me daardoor ook zo vrij als…

Artista and Surfista Laurien Baart

 

 

Welke keuze kun jij vandaag maken om jezelf een beetje vrijer te voelen? Is dat een tekening(etje) maken? Of een wandeling? Wat laat jou vrij bewegen?

 

Laurien Baart

Ga je mee surfen?

Surf Kunst

Alleen surfen (of welke sport dan ook) kan heel erg fijn zijn. Je hoeft even met niemand anders rekening te houden, je kunt gaan wanneer je zelf wil. Op je eigen(wijze) tempo en manier. Echter, alleen iets doen betekent niet dat je ook alleen bent.

In 2011 liep ik de vierdaagse van Nijmegen. De opa van Martijn had er altijd prachtige verhalen over en mijn ex-collega liep ieder jaar in haar eentje. Ik vond dat zo inspirerend dat ik me ook inschreef. Ik wilde ook wel eens ‘alleen’ een fysieke uitdaging aan gaan (voor zover dat kan met veertig duizend andere wandelaars).

Om mezelf goed voor te bereiden zocht ik in de maanden vooraf mooie wandelroutes door heel Nederland en vroeg aan vrienden en familieleden of ze zin hadden om mee te wandelen. Tot 15 kilometer was het altijd gezellig 🙂 Ik deed ook mee aan georganiseerde wandeltochten. Ik ontdekte dat wandelen heel bevrijdend is én dat Nederland ontzettend mooi is. Gelukkig wist ik vooraf niet dat wandelen ook heel zwaar zou zijn.

Ik startte iedere wandel dag met een hoofd en hart vol goede moed. Maar als gedurende de dag de moed me in m’n schoenen zakte was er altijd wel iemand die iets tegen me zei waardoor ik weer vooruit kon.Voet voor voet, poco á poco. Ik probeerde er ook voor anderen te zijn als ik zag dat ze het moeilijk hadden. Dan voelde ik me meteen minder moe en deden mijn voeten ineens veel minder pijn.

Het was ook elke keer zo fijn om te weten dat er voor me gezorgd werd als ik over de finish was. Ik kreeg een ware wandelprinsessen treatment want terwijl ik lag te slapen werden mijn kletsnatte wandel schoenen met de föhn gedroogd door mijn nichtje waar ik logeerde. Als dat geen onvoorwaardelijke liefde is…

Of je nou alleen surft, je kinderen opvoedt, tekent, wandelt, cupcakes bakt, een boek schijft, fotografeert, je huis inricht of potten bakt. Het is zo fijn om ‘surf sisters’ te hebben. Gelijkgestemde bondgenoten die je nemen zoals je bent en geloven in jouw dromen. Als je een ‘surf sister’ hebt is voel je je gesteund en weet je dat je niet alleen bent.

Weet jij wie je ‘surf sisters’ zijn? Wij wie kun jij je (h)eerlijke zelf zijn?

Laurien Baart

De creatieve wervelwind

Creativiteit is een kracht. Zo voelt het althans voor mij. Als ik iets wil creëren kan ik dat voelen. Het is dan alsof het gemaakt moet worden. Als ik dit gevoel ga negeren of dempen wordt de druk alleen maar groter. Ze wil namelijk gehoord worden.

Om het creatieve proces voor mezelf beter te kunnen begrijpen vergelijk ik het met hoe golven op zee ontstaan. Heel simpel gezegd: door de wind ontstaan er rimpels in het water. Die rimpels worden steeds groter en groter en de kracht neemt toe. Er ontstaan golven. In sets reizen ze op weg naar de branding. Waar ze aanspoelen. Denderend als wilde paarden of als zachtjes kabbelend en klotsend.

 

surfkunst

Ik noem mijn tekeningen ‘golven van creatie’. Het begint bij mij altijd met inspiratie. Vaak heel klein, net als die rimpels op zee. Het kan een woord zijn, een zin, een beeld, muziek, dans, een boek of iets wat ik zie in de natuur. Alles is inspirerend en kan uiteindelijk kunst worden. Kunst met een kleine of grote ‘k’. Dat maakt niets uit, als het maar gemaakt wordt.

Ik denk dat het niets uitmaakt je wel of niet tekent. Het gaat namelijk om het creatieve proces. Jij bent een artista én surfista en samen met je surfboard als creatieve tool surf jij op de golven van jouw creaties. Ofwel je geeft gehoor aan jouw creativiteit. Het is aan jou, als artista en surfista, hoe je die golven in duikt. Met je haaknaalden, breipennen, je naaimachine, een muziekinstrument, potten en pannen, bakblikken, kwasten, verf, lijm, fototoestel, hout of keramiek. Go wild baby!

Right, als het zo simpel was dan was iedereen toch gewoon de hele dag lekker aan het creëren?! We vergeten vaak dat onze energie een hele belangrijke rol speelt. Net als het getij hebben wij ook niet iedere dag dezelfde energie. Ook zijn er allerlei (onder)stromingen. Ik stel het maar even voor als mijn onderbewustzijn. De onderstroom is angst. Als ik niet oppas deel ik mijn creaties niet omdat ik bang ben voor de mening van anderen. Of omdat ik denk dat niemand erop zit te wachten. Of omdat ik mezelf ga vergelijken met anderen.

Het is volgens mij juist de truc om te blijven surfen op de golven van jouw leven en je niet mee te laten slepen door die onderstroom want die brengt je niet naar waar je wilt zijn.

Dat heerlijke vrije en blije gevoel wat je krijgt van creëren. Daar gaat het om. De creatieve wervelwind geeft jou de ruimte om te ontdekken wie je bent, het laat je groeien en het maakt je bewust van hoe jij in het leven (wilt) staan.

Kun jij het ook voelen als je iets wilt creëren? Voelt dat voor jou ook als een creatieve wervelwind of juist heel anders? Lukt het je om er gehoor aan te geven? 

Laurien Baart