Ga jij ook voor het eerst babyzwemmen? Met deze illustratie kun je de juiste volgorde oefenen van je baby en jezelf aankleden als je uit het water komt. Ik wou dat ik dat gedaan had… Net als je denkt “Ik kan dit!”  ga je onderuit. Bang! Het is de wet van Murphy. Het gebeurt mij elke keer weer. En zo wordt Erwin’s eerste zwemles een levensles voor mij.

Babyzwemmen Laurien Baart 1

Baby zwemmen. Er ligt al weken een briefje voor een gratis proefles op tafel. Eerlijk is eerlijk, ik zie er een beetje tegenop. Al dat gesjouw en gaat hij het wel leuk vinden? Doe ik het meer voor mezelf of Erwin? Martijn houdt niet zo van het zwembad. Ik hou van zwemmen en natuurlijk gun ik Erwin net zoveel waterplezier als ik heb. En fin, ik kan eigenlijk geen excuus verzinnen om het niet te doen dus vol goede moed vertrek ik vrijdagochtend om 08:15 met een slapende baby naar het zwembad.

Als ik de kleedkamer binnenkom krijg ik instant klotsende oksels, wat is het hier warm! Ik heb twee tassen bij me, plus maxicosi met baby. Nee naar de sportschool hoeft echt niet meer. We zijn er ruim van tevoren zodat we alle tijd hebben en ik een beetje kan afkijken bij de ervaren mama’s hoe zij deze onderneming strategisch aanpakken. Allemaal even lief zeggen ze ¨ja de eerste keer is een beetje behelpen maar je wordt er vanzelf handig in¨.

Allright. Vol vertrouwen ga ik Erwin omkleden. Hij is intussen wakker geworden en kijkt me met grote ogen aan: mam, waar heb je me nu weer mee naar toe genomen? Ondertussen heeft hij knalrode kaakjes want man wat is het heet.

Erwin heeft z’n zwemluier aan. Check. Ik ben halverwege denk ik, ik kan dit. Ik leg hem terug in de maxicosi zodat ik aan de volgende stap kan beginnen: mijn eigen kleren uit. Ondertussen heb ik ook nog twee tassen vast en moet er een deur open.

In een fractie van een seconde zie ik dat Erwin op de vloer rolt en begint te huilen. Mijn baby. Plat op z’n mooie gezichtje op die kletsnatte zwembadvloer en publiek. Mijn hart ligt naast hem aan diggelen in duizend stukjes.  Het enige dat ik kan doen is Erwin zo dicht mogelijk tegen me aanhouden. Paniek. Schaamte. Schuldgevoel: ik had die riempjes vast moeten doen. Ik wil naar huis. Vergeet het maar denk ik. Ik ga helemaal niet zwemmen, ik ga in bed liggen. Ik ben hier ongeschikt voor.

Andere mama’s komen naar ons toe om ons te troosten. Het valt wel mee, er is niks aan de hand. Ze hebben gelijk. Erwin huilt eventjes en kijkt me verwachtingsvol aan: waarom waren we hier ook weer? Gingen we niet nog iets doen? Geen schrammetje, geen bultje, geen bloed. Onvoorwaardelijke liefde. Wat een geluk.

En hier is waar het om gaat: Vallen en weer opstaan. Crashen is een kunst. Als je valt bij het surfen val je in het water. Je voelt (meestal) dat het helemaal niet erg is om te vallen, om een fout te maken. Je lacht om jezelf samen met je vrienden en je krijgt gewoon weer een herkansing, want die golven die blijven toch wel komen.  Kinderen vallen, doen zichzelf pijn. Als ouder maak je fouten. Het is onvermijdelijk. We zijn echter bang geworden voor het maken van fouten en gaan ze daarom het liefst uit de weg. Kinderen en surfers doen dat niet. Ze gaan ervoor, nemen risico. Ze zijn ware meesters in kunstig crashen en hier kunnen we volgens mij veel van leren.

Nog na bibberend van de schrik, loop ik met bevende knieeën het zwembad in. Ik houd Erwin stevig vast. Ik vind het spannend. Net zoals ik het elke keer weer spannend vind om met m´n surfplank de golven in peddelen. Erwin kijkt het allemaal rustig aan, met zijn vingertje in z’n mondje. Hij is onder de indruk en dat ben ik ook. We zwemmen, spetteren, zingen en gaan kopje onder. Erwin geniet en ik ook.

Na een half uur gaan we het water uit. Weer in de kleedkamer zie ik nog een paar stukjes van mijn hart liggen. Ik raap ze op en voel me weer beter. Ik trek Erwin droge kleertjes aan en geef ‘m nog een extra knuffel omdat ik zo blij met hem ben. Neeeeee. Hij is weer kletsnat. Je moet natuurlijk wel zelf eerst een handdoek omdoen vóórdat je je baby tegen je aanhoudt. Ik moet om mezelf lachen want ik zie dat het Erwin helemaal niets kan schelen. Hij heeft plezier gehad samen met z’n mama en dat is wat telt. Volgende week gaan we weer.

Hoe reageer jij als het misgaat?  Laat je een ´crash´ je hele dag beïnvloeden? Of kun je goed om jezelf lachen, van de situatie leren en weer doorgaan?  

Laurien Baart

4 reacties

  1. Wat leuk geschreven Laurien! Knap hoe je de brokstukken van je hart weer zo snel bij elkaar wist te rapen! Ik wens jullie nog veel mooie zwemochtenden toe! x

  2. Liesje zegt:

    Wat ben jij een bad ass mom! Ik heb het nog nooit in mijn eentje aangedurfd om met Tuur te gaan zwemmen. Juist omdat ik niet weet wiens sok of mouw ik eerst aan of uit moet trekken ?. Maar dit moet toch lukken! Ojee, ik heb trouwens Tuur een keertje zachtjes uit z’n wipstoel gekatapulteerd, voorover op z’n knietjes en zo op z’n gezicht. Mama dacht dat ze de stoel zo wel even een standje horen kon zetten zonder Tuur eerst vast te klikken. #facepalm #fail

  3. laurienbaart zegt:

    Haha ow ja die wipstoeltjes… Gaan we binnenkort een keer samen zwemmen? Tegen die tijd zijn wij pro’s en helpen we jullie! Succes deze week he! Je weet wel op wie ik ga stemmen 🙂

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.